Τροπική ζέστη στην Καρταχένα

Αναχωρώντας από το Μεντεγίν για να πάμε στην Καρταχένα της Κολομβίας, βάζουμε τα χοντρά ρούχα στον πάτο του σακίδιου μας, και μετά από μιάμιση ώρα πτήσης με ένα σχετικά μικρό αεροπλάνο της copa air συναντάμε το τροπικό κλίμα της Καραϊβικής.

Η Καρταχένα είναι μεγάλη και μικρή ταυτόχρονα, σαν επισκέπτης σε λίγες μέρες αυτή η πόλη σου έχει αποκαλυφθεί και τότε νιώθεις την διαφορετικότητα των costenios, έτσι αποκαλούνται όσοι μένουν στις ακτές της χώρας.
Όλα είναι πιο χαλαρά πιο ζεστά και πιο τουριστικά. Η Καρταχένα και πολλές άλλες παραλιακές πόλεις της Κολομβίας διατηρούν τον τουρισμό όλο τον χρόνο εξαιτίας του κλίματος και της τροπικής ζέστης. Η παλιά πόλη είναι το βασικότερο αξιοθέατο, πολύ γραφική και γεμάτη ζωή μέρα νύχτα, το κακό είναι ότι με τόσο τουρισμό, σχεδόν όλα έχουν διπλάσιες τιμές από το Μεντεγίν.

Κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο, η μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας από το Μεντεγίν αφήνει ένα χαμόγελο και στους τρείς μας. Μετά από είκοσι λεπτά παίρνουμε τα σακίδια και κατευθυνόμαστε προς την έξοδο και να βρούμε ταξί προς την πόλη. Το αεροδρόμιο της Καρταχένα είναι μόλις 5 λεπτά απο το κέντρο και κοστίζει μόνο 4 ευρώ, περίπου 4 χιλιάδες πέσος. Το μόνο κακό ήταν ότι φτάσαμε μεσημέρι και η  ζέστη μας κούρασε αρκετά μέχρι να βρούμε κάπου να μείνουμε. Τελικά μετά από 2 ώρες ψάξιμο και αφού φάγαμε το μεσημεριανό μας τραβήξαμε για την bocagrange, μια περιοχή λίγο έξω από το κέντρο, διότι όλα τα χόστελ στην παλιά πόλη της Καρταχένας, ήταν γεμάτα.

Η bocagrande = μεγάλο στόμα, είναι μία από της αναπτυγμένες τουριστικά περιοχές της Καρταχένας
και είναι η περιοχή που διαθέτει παραλία, καμία όμως σχέση με της φωτογραφίες που είχα δει, έτσι αν θέλεις παραλία πρέπει να πάς στην playa blanca, είναι περίπου 40 λεπτά από την Καρταχένα με αυτοκίνητο ή μηχανάκι και κοστίζει 15,000 πέσος και η άλλη εναλλακτική, όπου κάναμε εμείς, είναι ημερήσια κρουαζιέρα από την Καρταχένα όπου πάς στα νησιά Ροζάριο και στην playa blanca  με το λιγότερο 50,000 πέσος με φαγητό, προτιμήστε το πρώτο κατά την γνώμη μου.

 Την επόμενη μέρα που ξυπνήσαμε, θέλαμε να μείνουμε κάπου πιο ύσηχα, το χόστελ που είχαμε βρει ήταν ακριβώς πάνω σε μία λεωφόρο και η μουσική, η τηλεόραση και ο ανεμιστήρας στο σαλόνι μας είχαν προκαλέσει τάσεις φυγής. Ο Δημήτρης και ο Νίκος αποφάσισαν να πάρουν τους δρόμους με σκοπό να βρουν ένα διαμέρισμα σε λογική τιμή. Μετά από περίπου 5 ώρες μπαίνουμε στο τελευταίο διαμέρισμα και μάλλον το καλύτερο από όσα είδαμε. Όλα έχουν να κάνουν το πόσο θέλεις να πληρώσεις σε αυτή την χώρα, το παζάρι είναι απαραίτητο και οποιαδήποτε συναλλαγή.

συνεχίζεται...

Μεντεγίν, η πόλη κόλαση...

Μείναμε στο Μεντεγίν παραπάνω από ότι σχεδίαζα, όμως εφτά μέρες δεν ήταν αρκετές για να γνωρίσουμε μια πόλη τριάμισι εκατομμυρίων και να ρουφήξουμε την θετική ενέργεια που προσφέρει στους επισκέπτες. Κάποιοι μας είπαν ότι στο Μεντεγίν πριν από 20 χρόνια σε σκότωναν για πλάκα ή για λίγα δολάρια, ήταν τότε που ο Πάμπλο Εσκομπάρ κυριαρχούσε και η διακίνηση ναρκωτικών έφερνε δισεκατομμύρια δολάρια σε αυτόν και σε όποιον συνεργαζόταν μαζί του, βέβαια η επιλογή το να δουλεύουν για τον Εσκομπάρ δεν ήταν μόνο δική τους αλλά επέλεγε ο ίδιος τους συνεργάτες για να έχει όσο γίνεται λιγότερους εχθρούς. Σήμερα ο τάφος τους έχει γίνει μνημείο για τους τουρίστες και στο σπίτι του η οικογένεια του σε καλωσορίζει και απαντάει σε ερωτήσεις και απορίες με αντίτιμο περίπου 20 ευρώ! Ήταν ο μεγαλύτερος δολοφόνος της Κολομβίας, κανείς δεν θέλει να ακούει γι αυτόν, αλλά κάποιοι ανεγκέφαλοι συνεχίζουν να έχουν την περιέργεια πως τα κατάφερε να γίνει ο πιο πλούσιος άνθρωπος της Κολομβίας. Εμείς φυσικά δεν πήγαμε.

Σήμερα το Μεντεγίν είναι μία απο τις πιο ασφαλείς πόλης της Λατινικής Αμερικής αν και εξακολουθούν να υπάρχουν συμμορίες και να σκοτώνονται περίπου 100 άνθρωποι κάθε μήνα για το βρώμικο χρήμα της κοκαΐνης αλλά ευτυχώς όλα αυτά βρίσκονται αρκετά μακριά από τα αξιοθέατα της πόλης και ειδικά της περιοχής του Πομπλάδο, όπου και μέναμε.

Όπως σε κάθε πόλη του κόσμου, το Σάββατο και η Κυριακή είναι οι μέρες που όλοι κανονίζουν την νυχτερινή τους έξοδο, έτσι κι εμείς δεν μείναμε μέσα. Χιλιάδες κόσμος πηγαινοέρχονται σε εκατοντάδες μπάρ και ντισκοτέκας, αλλά σε αυτήν την πόλη υπάρχει μια μεγάλη διαφορά και λέω μεγάλη διότι μας το λέγανε και δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε. Στο Μεντεγίν της Κολομβίας ζουν οι πιο όμορφες γυναίκες στον κόσμο, paisas όπως τις αποκαλούνε, πραγματικά όμορφες με τα πιο καλλίγραμμα σώματα και με πρόσωπα λες και κάποιος τα ζωγράφισε και τα έστειλε στον Θεό...για να κολάζει τους άντρες. Το καλύτερο όμως από όλα είναι ότι η αναλογία έχεις ως εξείς, 8 γυναίκες 1 άντρας, η λέξη παράδεισος καρφιτσώνεται σε αυτήν την πόλη.

Την Κυριακή αποφασίσαμε να φύγουμε από το Μεντεγίν και να τραβήξουμε βόρεια, προς τα παράλια της Κολομβίας και να πάρουμε λίγη γεύση από την Καραϊβική, έτσι κλείσαμε στα γρήγορα τρία αεροπορικά εισιτήρια για την επομένη το πρωί για την πόλη της Καρταχένας....

Η πόλη της αιώνιας άνοιξης

Στο Μεντεγίν μείναμε ακριβώς μια εβδομάδα, να με συγχωρήσετε που δεν ανέβασα κανένα άρθρο όλες αυτές τις μέρες αλλά ήθελα να έχω μια ολοκληρωμένη άποψη για αυτή την πόλη.

Το Μεντεγίν της Κολομβίας πριν από 20 χρόνια ήταν μια από τις πιο επικίνδυνες πόλεις του κόσμου, σήμερα μία από τις πιο ασφαλείς όλης της Λατινικής Αμερικής.

Ο Σπύρος μας φιλοξένησε στο χοστέλ αρκάδια που έχει ανοίξει τους τελευταίους 6 μήνες το οποίο το προορίζει για μπουτίκ χοτέλ, πήραμε την μεγαλύτερη σουίτα που την έχει ονομάσει Παρθενώνα, όνομα και πράμα,  εκεί γνωρίσαμε τον Τζέφ, ένας ακόμα Αμερικανός που έχει ξεχάσει να γυρίσει πίσω, είναι περίπου 4 μήνες εκεί, επίσης γνωρίσαμε ταξιδιώτες από την Ευρώπη που η Κολομβία γι αυτούς είναι απλά ένα πέρασμα από την κεντρική στην νότια Αμερική, σχεδόν κανείς δεν ταξιδεύει λιγότερο από 4 μήνες.

Είναι δύσκολο να κάνεις δουλειές εδώ, μας λέει ο Σπύρος, δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανένα και κανένας δεν σε εμπιστεύεται αλλά είμαι πολύ ερωτευμένος με την πόλη της αιώνιας άνοιξης και δεν το σκέφτομαι καθόλου να γυρίσω την Ελλάδα. Δεν έχει άδικο, το κλίμα είναι εξαιρετικό, η πόλη έχει μια ενέργεια μοναδική, αφού καθημερινά περπατάμε τουλάχιστον 6-7 χιλιόμετρα και η κούραση μας φαίνεται άγνωστη λέξη, και βασικά είναι μια πόλη που το πρόσημο ανάπτυξης είναι θετικό και μόνο,  λένε ότι, σε λίγα χρόνια θα έχει φτάσει το ριο ντε τζανέιρο.

Την δεύτερη μέρα γνωρίσαμε και τον Θανάση, ένας ακόμα Έλληνας που έχει έρθει για μπίσνες στην Κολομβία, έφυγε πριν 20 χρόνια από την Ελλάδα και πήγε στο Βανκούβερ, τότε που η γή  πουλιόταν για λίγα δολάρια και σήμερα δεν το έχει μετανιώσει καθόλου, χάρηκε που είδε Έλληνες και η φιλοξενία του εξαιρετική.

Μέναμε στο Πομπλάδο, σίγουρα η πιο πλούσια γειτονιά της Κολομβίας, πολλοί την παρομοιάζουν με Ντίσνεηλάντ και δεν έχουν άδικο, εκατοντάδες μπάρ και εστιατόρια, καινούργια ξενοδοχεία, πεντακάθαρα και εντελώς ασφαλές, όμως ήθελα να δω την αληθινή πλευρά της πόλης. Πήραμε το μετρό και φτάσαμε περίπου στο τέλος της διαδρομής, από εκεί πήραμε το μετροκάμπλε(τελεφερίκ) όπου σε ανεβάζει σε ένα βουνό διασχίζοντας τις κομμούνες. Έτσι λέγονται οι φτωχογειτονιές του Μεντεγίν και επικρατούν τουλάχιστον στο 70 τις εκατό της πόλης.

Αύριο θα γράψω για όλες τις εμπειρίες μας στο Μεντεγίν, απλά ψάχνουμε ένα ήρεμο διαμέρισμα στην Καρταχένα, που βρισκόμαστε απο χτές, άλλος κόσμος εδώ....

Μια Μεγάλη Έκπληξη στο Μεντεγίν

Για ακόμα μία φορά δεν καταφέραμε να ακολουθήσουμε το πλάνο που σχεδιάσαμε την προηγούμενη μέρα και έτσι φτάσαμε πολύ αργότερα από όσο περιμέναμε στο Μεντεγίν. Παρ' ολα αυτά στη διαδρομή αντικρίσαμε την μοναδική και πανέμορφη φύση της Κολομβίας που μας βοήθησε να ξεχαστούμε για μερικές ώρες, γνωρίζοντας  ότι το ταξίδι αυτό θα διαρκέσει τον ίδιο χρόνο που χρειαστήκαμε να έρθουμε με το αεροπλάνο απο την Φρανκφούρτη.

Την Κυριακή γύρω στις εννέα το βράδυ φτάνουμε στο σταθμό του Μεντεγίν και παίρνουμε ένα ταξί για να πάμε στο Πομπλάδο, η περιοχή όπου αναγράφεται στην διεύθυνση που είχα για ένα χοστέλ που μου πρότειναν στην Μποκοτά.

Δυστυχώς δεν υπάρχει ελεύθερο κρεβάτι, μου λέει η γλυκύτατη και ομολογούμενος πανέμορφη Καρολίνα. Πήρε αμέσως τηλέφωνο σε κάποια άλλα χοστέλ και τελικά μείναμε στο ίδιο δρόμο μόλις 150 μέτρα πιο πέρα.

Ήσυχο και μεγάλο το χόστελ αλλά σχεδόν άδειο, δεν μας πειράζει καθόλου αυτό αλλά το ότι το δωμάτιο είναι ουσιαστικά μέσα στο γκαράζ και τα στρώματα των κρεβατιών εντελώς άβολα μας αναγκάζει να ψάξουμε την επόμενη μέρα για άλλο χόστελ.  

Εκείνη την βραδιά η κούραση μας κράτησε μέσα, βγήκαμε μόνο για φαγητό ένα δρόμο παρακάτω και γυρίσαμε με σκοπό τον....ύπνο.!

Ξημερώνει Δευτέρα και όλα είναι διαφορετικά. Η ζέστη έχει κάνει την παρουσία της αισθητή και μας φτιάχνει την διάθεση ο κήπος στο πλάι του χοστέλ παίρνοντας το πρωινό μας, παρόλα αυτά εγώ πάω στο δίπλα χόστελ για να ξαναρωτήσω αν υπάρχει κρεβάτι, μη γνωρίζοντας για την μεγάλη έκπληξη που με περιμένει...

Ο ιδιοκτήτης του  χοστέλ, ο Κέλβιν, είναι απο την Νέα Ζηλανδία και με καλωσορίζει με ένα μεγάλο χαμόγελο, λέγοντας μου ότι είχε λάβει το μέιλ μου και λυπάται που δεν ενημερώθηκε η Καρολίνα για την κράτηση μου. Μου πρόσφερε καφέ και μιλήσαμε για το Μεντεγίν και την δουλεία, μέχρι που με ρώτησε από που είμαι, του είπα ότι είμαι Έλληνας και τότε, μου λέει οτι υπάρχει ένας Έλληνας εδώ πιο πάνω που έχει ένα χόστελ!!!! 

Μέτα απο 1 ώρα περίπου γνωρίζουμε τον άνθρωπο που θα μας μας πεί τα πάντα για το Μεντεγίν, δίνοντας μας την καλύτερη σουίτα του χοστέλ, ο Σπύρος είναι ο άνθρωπός μας....

Αύριο η συνέχεια....

Escobar Rosas

Κάθε μέρα καταφθάνουν και άλλοι ταξιδιώτες του κόσμου στο χοστέλ. Από την Αργεντινή 3 κοπέλες μας περάσανε για Ιταλούς, ένας νοτιοαφρικανός μας λέει πόσο όμορφα πέρασε στην Ελλάδα τις τρείς τελευταίες φορές που την έχει επισκεφτεί, ο χοσέ από την Μποκοτά είναι σχεδιαστής επίπλων και κοντεύει να βάλει τα κλάματα μόλις του είπα ότι είμαι Έλληνας, είναι το μεγάλο του όνειρο να πάει κάποια μέρα και μου κάνει την μία ερώτηση πίσω από την άλλη για να αποκομίσει πληροφορίες, με κέρδισε εύκολα, όταν καταφέρεις να έρθεις θα σε φιλοξενήσω εγώ, του λέω, και με αγκαλιάζει αδελφικά, όλα αυτά τρώγοντας πρωινό.

Ο χρυσός, λένε, έχει ανεκτίμητη αξία διότι τον έχουν λίγοι, έτσι κι εμείς πήγαμε να βρούμε αυτούς που τον φυλάνε. Στην Μποκοτά υπάρχει και μουσείο χρυσού - museo de oro – βρίσκεται κοντά στην βάση μας, όπως όλα σχεδόν τα σημεία ενδιαφέροντος της πόλης, πριν φτάσουμε όμως στο μουσείο έχουμε μια πολύ σημαντική προτεραιότητα, χρειαζόμαστε χρήματα και το αναφέρω διότι, το αυτονόητο καμιά φορά είναι πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Έχουμε δοκιμάσει να κάνουμε ανάληψη απο αυτόματο μηχάνημα αρκετές δεκάδες φορές, αλλά μόνο 2 φορές το καταφέραμε. Πολλά μηχανήματα – Cajeros automaticos – δεν λειτουργούν προσωρινά, αλλά τα περισσότερα νομίζω δεν έχουν ούτε σεντ μέσα, ποια είναι η λύση; Μόλις βρεις αυτό που θα σου κάνει την χάρη να βγάλει από το αδιέξοδο της αφραγκίας, παίρνεις όσα πιο πολλά μπορείς. Πήρα και μία κολομβιανή κάρτα για το κινητό, κοστίζει μόνο 3 ευρώ από τα οποία τα 2 είναι χρόνος ομιλίας.

Κάθε μεσημέρι συνηθίζω να πεινάω και όχι μόνο εγώ, πριν πάμε στο μουσείο δεν τρώμε κάτι πρώτα, ρωτάω τους φίλους μου, που όχι μόνο συμφωνούν αλλά έχω την εντύπωση ότι το είχαν σκεφτεί πολύ νωρίτερα από μένα. Η τοπική κουζίνα και ειδικά οι σπεσιαλιτέ τους είναι εξαιρετικές τελικά, και όπως είναι φυσικό δεν έμεινε χώρος για γλυκό.

Πως θα μπορούσε να είναι ένα μουσείο χρυσού, μα φυσικά ότι πιο σύγχρονο και αξιόλογο από κάθε άλλο μουσείο, όπως λένε μια εικόνα χίλιες λέξεις για αυτό σύντομα θα ανεβάσω φωτογραφίες, δεν μου είναι και πολύ εύκολο αλλά σύντομα θα το οργανώσω κι αυτό.

Το βράδυ είπαμε να πάμε κάπου παραδοσιακά, σε ένα τοπικό μπάρ όπου μόνο οι ντόπιοι πάνε. Αυτό που διαλέξαμε το συστήνει και ο οδηγός μας, Lonely Planet, και μόνο από το όνομα φαίνεται να είναι καλό, Escobar Rosas. Μία πολύ μικρή είσοδος με τζαμαρία αλλά δεν φαίνεται να έχει κόσμο, λέμε να τσιμπήσουμε κάτι πρώτα και πάμε ακριβώς απέναντι παραγγέλνοντας κάτι σαν κρέπα με κοτόπουλο και ρύζι. Επιστρέφουμε ξανά στο μπάρ, ένας τύπος με μακριά μαλλιά, μαύρο μπουφάν και φουσκωμένες τσέπες εμποδίζει την είσοδο και μας ζητάει 10,000 πέσος που είναι περίπου 4 ευρώ, για να μπούμε, διαφωνώ και του λέω ότι είναι πολύ ακριβά αλλά μου εξηγεί ότι στην τιμή περιλαμβάνονται και 2 ποτά. Είναι τελικά πολύ μικρότερο από ότι φαίνεται απ έξω, μέχρι να δούμε την στενή ξύλινη σκάλα που οδηγεί στο υπόγειο, εκεί από όπου έρχεται η μουσική. Χορέψαμε και ήπιαμε μαζί με κολομβιανούς και κολομβιανές, συστηθήκαμε με το aguardiente, το παραδοσιακό ποτό της Κολομβίας και με ξεδιψάσαμε με Club Colombia, μπύρα τοπική και πολύ νόστιμη.

Έφτασε το πρωί και χαιρετίσαμε την Καρολίνα που φεύγει με την αδερφή της σε περίπου 2 ώρες για την Αργεντινή, για να ζήσει εκεί για πάντα, δεν μπορεί να κρατήσει την συγκίνηση της αλλά είναι ώρα για όλους μας. Δεν προλάβαμε να πάμε 2 τετράγωνα παραπάνω και μας φωνάζει ένας τύπος από το Βιετνάμ που μένει στο ίδιο χόστελ, το πάρτυ συνεχίζεται σε ένα εστιατόριο που ανοίγει μόνο για αυτό τον σκοπό, περίπου στα 20 άτομα από όλο τον κόσμο μπαίνουμε μέσα και ο ιδιοκτήτης μοιράζει σε όλους μπύρες, οι γνωριμίες που κάνεις όταν δεν αφήνεις τις ευκαιρίες να πάνε χαμένες, είναι μοναδικές.

Έφτασε η ώρα να φύγουμε, το λεωφορείο  για Μεντεγίν φεύγει στις 05:00, αλλά αποκλείεται να το προλάβουμε, έτσι κι αλλιώς δεν μας κυνηγάει και κανείς. Η διαδρομή πρέπει να είναι  περίπου στις 9 ώρες και η τιμή στα 25 ευρώ αλλά τίποτα δεν πήγε όπως μας είπαν. Πληρώσαμε κάτι λιγότερο από 17 ευρώ και φτάσαμε στον προορισμό μας μετά από 12 ώρες!

Επιτέλους είμαστε στο Μεντεγίν, την πόλη της αιώνιας άνοιξη και αυτό που θα μας συμβεί σε αυτή την πόλη, ακόμα και να μας το λέγανε δεν θα το πιστεύαμε…

Αύριο η συνέχεια….

Ταξιδέψτε μαζί μας στον μαγικό κόσμο του κόσμου…