Μποκοτά, όχι όμως η Δάφνη

Είχα καιρό να δω στον ύπνο μου τόσο έντονα και δυνατά όνειρα, γεμάτα χρώματα και μυρωδιές, σε μια χώρα που νιώθω οτι, μόλις πάτησα τα χώματα της με έβαλε στην λίστα με τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στην γη, βέβαια για ακόμα μια φορά δεν τα θυμάμαι, αλλα όταν ξύπνησα είχα ένα ανεξήγητο χαμόγελο, ίσως ήταν η μυρωδιά του φρεσκοψημένου καφέ που είχε πλυμυρίσει όλο το χόστελ, ίσως ο ήλιος που με τσίμπαγε στο μάγουλο απο ένα μικρό φεγγίτη ακριβώς απο πάνω μου, νιώθοντας την τροπική ζέστη στο δέρμα μου ή απλά και μόνο ότι ακόμα ένα όνειρο μου, γίνεται πραγματικότητα.

Το πρωινό σερβίρεται απο τις 8 εως τις 10, αν ήμουν σπίτι σίγουρα θα το έχανα, αλλά εδώ όχι. Έχουμε πολλά να δούμε και να κάνουμε την πρώτη μας μέρα στην Μποκοτά. Πλάνο Α, δεν έχουμε πλάνο ούτε και δεσμεύσεις, έτσι κι αλλιώς τα όρια δηλώνουν περιορισμό κι εμείς δεν έχουμε ποτέ.

Αρχίσαμε να κατηφορίζουμε απο τον χόστελ προς το κέντρο μέχρι να φτάσουμε στην plaza de bolivar, και προς μεγάλη μας έκπληξη  και τύχη στην μέση της πλατείας υπήρχε ένα τεράστιο παζάρι με εκαντοντάδες περίπτερα. Απο τα δεξιά έβρισκες κάθε λογής φρούτα και φρεσκοστημένους χυμούς, απο τα αριστερά απίστευτες μυρωδιές, παραδοσιακά φαγητά να μαγειρεόνται εκείνη την στιγμή και χιλιάδες ντόπιους να απολαμβάνουν στις αυτοσχέδιες τέντες τους πραγματικούς μεζέδες της Κολομβίας, για εμάς πρώτη φορά, γι αυτούς τρόπος ζωής, μετά μια μικρή επίσκεψη στο Museo Botero  για μια μικρή ανακουφιστική στάση και χορτασμένοι και ικανοποιημένοι απο το πόσο τυχεροί ήμασταν που πήγαμε εκεί, συνεχίσαμε την βόλτα προς τα ψηλά. Πήραμε ένα ταξί και μας πήγε στην είσοδο όπου το τελεφερίκ θα μας ανεβάσει στο Monserrate, ένα μοναστήρι χτισμένο απο τον Don Pedro Solis το 1657 να προσέχει την πόλη απο ψηλά, σε υψόμετρο 3,152 μέτρα πάνω απο την στάθμη της θάλλασας. Η Μποκοτά είναι μια πόλη που δεν έχει όρια, τουλάχιστον τα δικά μου μάτια δεν κατάφεραν να δουν τόσο μακριά, τόσο μεγάλη και τόσο μικρή συνάμα, την γνωρίζεις σε λίγες μόλις μέρες κι αν σε συμπαθήσει, γίνεστε για πάντα φίλοι. Αρχίσαμε να κατηφορίζουμε όταν ο ήλιος άρχισε να πλησιάζει στα βουνά και να σκιάζει την πόλη, η θερμοκρασία έπεσε τουλάχιστον 10 βαθμούς όταν η νύχτα τύλιξε τα στενά πέτρινα σοκάκια της La Candelaria, αλλά είμαστε προετοιμασμένοι για όλα.

Η νύχτα είναι δικιά μας και είναι μεγάλη, λέω να πάω για μια μπύρα στην πλατεία μέχρι να ξυπνήσουν οι φίλοι μου, κουρασμένα νιάτα...

Αύριο η συνέχεια....

Ταξιδέψτε μαζί μας στον μαγικό κόσμο του κόσμου.

*Η Χριστίνα απο την Ελβετία άρχισε το ταξίδι της στην Λατινική Αμερική πρίν απο 9 μήνες και είναι ακόμα εδώ, είναι λέει, νωρίς ακόμα για να επιστρέψει.


*Ο τίτλος του άρθρου, θέλει να δείξει πόσο ενημερωμένο είναι το ελληνικό ιντερνέτ για αυτή την χώρα, όταν πληκτρολογείς την λέξη Μποκοτά στις μηχανές αναζήτησης, στην πρώτη σελίδα κυριαρχεί η...Δάφνη Μποκοτά.

Στον δρόμο για την Κολομβία

Όταν τελικά φτάνεις στον προορισμό σου νιώθεις σαν να έχεις καταφέρεις κάτι σπουδαίο και είναι σπουδαίο. Περιμένοντας στην Φρανκφούρτη περίπου 5 ώρες για την πτήση που θα μας έφερνε στην χώρα των πιο ευτυχισμένων ανθρώπων στην γη, προσπαθήσαμε να ξεχάσουμε την κούραση, πίνοντας μερικές μπύρες, απο αυτές τις γνήσιες γερμανικές και φυσικά με τον κατάληλο μεζέ.

Έκανα μια μικρή έρευνα για ένα απο τα επόμενα ταξίδια μου όσο παραμείναμε στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, ρωτόντας σε διάφορα γραφεία με εισητήρια τελευταίας στιγμής, αλλά δεν κατάφερα σχεδόν τίποτα. Για να βρείς, λέει ένα φτηνό εισητήριο για οπουδήποτε στον κόσμο θα πρέπει να ρωτήσεις τουλάχιστον 3 μέρες πρίν την αναχώρηση και δεν είναι και πολύ σίγουρο, διότι καμία εταιρία πλέον δεν ενδιαφέρεται να πουλήση ένα φτηνό εισητήριο ακόμα κι αν η πτήση είναι σχεδόν άδεια, πουλάνε λέει τα cargo και έτσι κερδίζουν τα πενταπλάσια απο ότι απο ένα επιβάτη, όπως επίσης ο φόρος των εισητηρίων με γερμανική αεροπορική εταιρία αυξήθηκαν και 45 ευρώ για κάθε διαδρομή. Τελικά μύθος το κόλπο, πάω στο αεροδρόμιο και ταξιδεύω φτηνά την τελευταία στιγμή.

Η πτήση απο την Φρανκφούρτη για την Μποκοτά είχε διάρκεια 12 ολόκληρες ώρες, αν είχαμε καμιά δεκαριά ώρες ακόμα εκεί μέσα θα είχα πάρει 2-3 κιλά. Κάθεσαι σε μία θέση και συνεχώς περνάνε απο μπροστά σου καροτσάκια με φαγητό, καφέ, αναψυκτικά και πάλι καφέ, φαγητό κτλ, καταλαβαίνετε οτι δεν κακοπεράσαμε και φυσικά ύπνος και πάλι ύπνος.

Αυτό το άρθρο το γράφω καθούμενος σε ένα πουφ στο σαλόνι του hostel Casa bella vista στο οποίο μένουμε. Απο χτές στις 10 το βράδυ που φτάσαμε εδώ δεν περιγράφεται η χαρά μου που βρίσκομαι στην Μποκοτά. Μια πόλη γεμάτη αντιθέσεις, άλλη το πρωί, άλλη το βράδυ. Την πρώτη βραδιά μια μικρή βόλτα στην πλάτεια δίπλα στο χόστελ ήταν αρκετή, La Candelaria, κάτι σαν του ψυρή στην Αθήνα, μια περιοχή  σε ύψωμα που βλέπεις την πόλη απο ψηλά, περιτρυγυρισμένη απο πανεπιστήμια και φοιτητές, μουσικές απο παντού μόλις πέσει ο ήλιος και φυσικά στα χρώματα και στους ρυθμούς της Κολομβίας.

Aύριο η συνέχεια για την πρώτη μας μέρα στην Κολομβία...

Ταξιδέψτε μαζί μας στον μαγικό κόσμο του κόσμου.....της Κολομβίας.

Έφτασε η Μεγάλη Μέρα....Μέρα 1η

αναχωρούμε Σήμερα, επιστρέφουμε Κάποτε

Έφτασε η μεγάλη μέρα, οι ετοιμασίες για το σακίδιο έγιναν από χτες και σήμερα το μόνο που έχει μείνει είναι να μπουν τα πράγματα στην θέση τους, βέβαια αν τύχει και έχω ξεχάσει κάτι, θα προσπαθήσω να ζήσω και χωρίς αυτό.Ευτυχώς που είμαστε άντρες και γλυτώσαμε μερικές εκατοντάδες ευρώ για την ανανέωση της γκαρνταρόμπας μας.

Είχαμε ραντεβού με τον σοφέρ(zoo the great) στις τέσσερις και είκοσι το απόγευμα για να είμαστε στο αεροδρόμιο στις πέντε και μισή. Δεν καθυστερήσαμε καθόλου να φτάσουμε, παρότι ότι άργησα να ετοιμαστώ κατά 30 λεπτά. Τρέχω σιγά για να φτάσω γρήγορα.

Οι τελευταίες ευχές πριν φύγω από το σπίτι, να προσέχεις, να μετράς τα ρέστα σου, να προσέχεις που υπογράφεις και το αναπόφευκτο, πρόσεχε μην σε απαγάγουν, τελικά δεν κατάφερα να το αποφύγω όλο αυτόν τον καιρό ούτε γιος Πρέσβη να ήμουν, απλά μερικοί είναι ανεπίδεκτοι ''κατανοήσεως''.

Στις έξι και πέντε ακούγεται η ανακοίνωση , οι επιβάτες της Aegean να προσέλθουν στην πύλη για αναχώρηση. Δεν βιαζόμαστε πια, τα σακίδια έχουν ήδη μπει στο αεροπλάνο και το μόνο που μένει είναι να ανέβουμε τα σκαλάκια του αεροδρομίου Χανίων Δασκαλογιάννης για την πρώτη μας επιβίβαση στο μακρινό μας ταξίδι προ την Κολομβία.

Όταν μπήκαμε στο αεροπλάνο για Αθήνα, νόμιζα οτι μετά το αυτοκινητάκι μου είναι ίσως το στενότερο κάθισμα στον κόσμο που έχω καθίσει, καθώς συμφώνησε μαζί μου και ο Νίκος και η συμπαθέστατη δασκάλα που συμπλήρωσε την τριάδα καθισμάτων της σειράς, η οποία, κάνει το Χανιά - Αθήνα Κάθε Τετάρτη επειδή εκεί την διόρισαν φέτος και χωρίς μπόνους παρακαλώ.

Ξέχασα να πω, ότι είμαστε δύο προς το παρών, τον Δημήτρη θα τον συναντήσουμε κάπου στην Αθήνα μετά τα μεσάνυχτα για να επιστρέψουμε όλοι μαζί στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, περιμένοντας μέχρι τις έξι το πρωί, όπου αναχωρεί η επόμενη πτήση, Πάμε.... Φρανκφούρτη.

προς το παρών φιλοξενούμαστε στην Αθήνα από εξαιρετικούς φίλους.

Ταξιδέψτε μαζί μας στον μαγικό κόσμο του κόσμου.

Καμιά Φορά τα Σχέδια Αλλάζουν

Αναχωρούμε την Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011...

Δεν το λέω για να ζηλέψετε, αλλά είναι όμορφη η προσμονή, ίσως είναι ένα απο τα πιό ανεξέλεγκτα συναισθήματα που συμβαίνουν στον άνθρωπο. Όταν πλησιάζει η μέρα που φεύγεις νιώθεις μόνο χαρά, άντε και λίγο αγχος μπας και δεν είσαι ψυχολογικά έτοιμος ή μήπως έχασες το διαβατήριο σου και δεν το ξέρεις και αρχίζεις το ψάξιμο στα πιο απιθανα σημεία του σπιτιού διότι εκεί που το είχες, το μετακίνησες και άμα έχεις και μνήμη χρυσόψαρου;; όμως είναι μοναδική η ανακούφιση όταν το βρίσκεις.
Σε πολύ λίγες μέρες θα αναχωρήσουμε για ένα ταξίδι που σχεδιάζουμε μήνες και ονειρευόμαστε χρόνια, αλλά τελικά, καμιά φορά τα σχέδια αλλάζουν.

Το αρχικό σχέδιο ήταν, εγώ κι ο Νίκος να αναχωρήσουμε από τα Χανιά την Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου με προορισμό την Αθήνα, κατόπιν να πετάξουμε για Φρανκφούρτη και από εκεί για Μπογκοτά(Κολομβία). Δεν έχουμε σκοπό να αλλάξουμε τίποτα από όλα αυτά, απλά το μόνο που θα αλλάξει είναι ότι θα έρθει μαζί και ο φίλος μας ο Δημήτρης!Ήμασταν δύο, είμαστε τρεις και σε πολύ λίγες μέρες ανάμεσα σε 46 εκατομμύρια Κολομβιανούς πολίτες.

Θα διανύσουμε 10414 χιλιόμετρα από τα Χανιά μέχρι την Κολομβία, θα πετάξουμε 16 ώρες και η συνολική διάρκεια του ταξιδιού θα είναι πάνω από 41 ώρες από το σπίτι ως το τελικό προορισμό. Δεν είναι μακριά τελικά, ούτε δύο 24ωρα, τι σου είναι ο κόσμος, μικρός.

Ταξιδέψτε μαζί μας στον μαγικό κόσμο του κόσμου...

Πως να κάνετε Διακοπές για πάντα

Δεν μπορώ άλλο, νομίζω ότι πνίγομαι, θέλω να φορέσω τις μακριές χρωματιστές μου κάλτσες, να περάσω την φωτογραφική από τον λαιμό, να προσλάβω ένα ξεναγό και να ζήσω αξέχαστες διακοπές σε ένα από τα εξωτικά νησιά της Καραϊβικής. Ή μήπως να κάτσω στα αβγά μου; δεν μου φτάνουν τα λεφτά, μα πώς θα ζήσω κι εγώ το όνειρο; Χμ, το βρήκα! Θα γίνω πλούσιος, όπως κι όλους άλλωστε, θα δουλεύω μέχρι τα 65 μου, σκληρά, θα ξοδεύω χρήματα μόνο για τα απολύτως απαραίτητα και μετά σίγουρα, το κράτος στο οποίο θα ζώ, θα με ανταμείψει με μία πολύ γενναιόδωρη σύνταξη για την συλλογική μου προσπάθεια και δουλεία υπέρ του υπερούσιου των πλουσίων και για το υπόλοιπο της ζωής μου θα κάνω διακοπές για πάντα!!!! Τέλεια! όπως συνηθίζω να λέω. Πως δεν το είχα σκεφτεί τόσο καιρό;

Ντρρρρρριν ντρρρρρρρινννν, ωχ, το ξυπνητήρι μου, ώρα να ξυπνήσω. Λέω να απλοποιήσω την ζωή μου. Ας μιλήσουμε για το πραγματικό ταξίδι.

Στο θέμα μας, λοιπόν. Είναι γνωστό ότι η Κολομβία παράγει και εξάγει σε όλο τον κόσμο τον καλύτερο καφέ. Cafe Colombiano. Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε το link εδώ, νομίζω είναι περιττό να αντιγράφουμε έγκυρες πληροφορίες.

Ταξιδέψτε μαζί μας στον μαγικό κόσμο του κόσμου.

Αναχωρούμε στις 16 Φεβρουαρίου 2011...